shangʻillamoq
шанғилламоқshangʻillamoq
fl. 1. Baland ovoz bilan, baqirib gapirmoq.
Telefonda gaplasha-yotgan rayijrokom raisi ovozining boricha shangʻillar, gapni tushuntirolmay boʻgʻilardi. — S. Ahmad, Hukm
Koʻp oʻtmay askiyachilarning shangʻillagan ovozi hammaning diqqatini jalb qildi. — M. Osim, Sehrli soʻz
2. Qattiq yoqimsiz ovoz chiqarmoq.
Qoʻngʻiroq qattiq shangʻilladi.
- Qulogʻi shangʻillamoq Charchash, toliqish yoki qarilik natijasida qulogʻida shovqin paydo boʻlmoq. Xiyolning koʻzi tinib, qulogʻi shangʻillay boshladi. — I. Rahim, TaqsirUning [Navoiyning] beli bukchayib, qoʻllari qaltiraydigan, qulogʻi shangʻillaydigan boʻlib qoldi. — M. Osim, Zulmat ichra nur