shangʻi

ot 1. yoki Shangʻi ovoz (tovush) Baland va qoʻpol ovoz, tovush.

Yoʻlning olisligini bildirmaslik uchunmi, Abiljon shangʻi ovozi bilan goh qoʻshiq aytar, goh hazilomuz gap qotib borar edi. — H. Nazir, Oʻtlar tutashganda

Kimdir shangʻi tovush bilan: — Mulla Asad, hamqishlogʻingizni chaqirib chiqing, ikkita ashula qilib bersin, — dedi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.

2. Shunday tovush bilan gapiradigan; baqiroq.

Shangʻi xotin.

Sidiqjonning koʻziga qabr singari qop-qorongʻi va tor uy, qaynanasi singari oʻlgunday badjahl va shangʻi kampir koʻrinib ketdi. — A. Qahhor, Qoʻshchi-nor chiroqlari

Shangʻi samovarchi joʻmragi uchiga jez qoplangan choynakni bir piyola bilan doʻq etib qoʻyib ketdi. — Oybek, Tanlangan asarlar

1. qattı dawıs

2. sháńkildek, baqırawıq, sharbaya

Schreier m, Schreihals m, Brüllaffe m