shaʼn

ot 1. Insonga, shaxsga tegishli boʻlgan qadr-eʼtibor.

Albatta, u oʻz ustidagi gap bilan qoriga taʼna qilishi shaʼniga hech yarashmaydigan bir hodisa boʻlar edi. — P. Tursun, Oʻqituvchi

— Bekor gap, — dedi Oʻzbek oyim, — hali qudalarimizni muddaodagidek siylay olganimiz yoʻq, shu holda joʻnatsak, bizning shaʼnimizga yaxshi emas. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

oʻz huzurida ulugʻ isteʼdod egasi boʻlgan bir hakim oʻtirganini payqadi va uning shaʼniga munosib muomala qilib, hol-ahvol soʻradi. — M. Osim, Ibn Sino qissasi

2. Sharaf, shuhrat; obroʻ.

Siz nashʼu namo qilgan joyda meni halokat kutadir! jumlasi va bu xitobdan koʻz yumish yigitlik shaʼniga yarashadurgan koʻrinmas edi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

— Siz batalonimizning shaʼni, — dedi kombat hayajon bilan, — polkimizning obroʻsi. — Sh. Toshmatov, Erk qushi