севгили

сфт. 1. Кишининг кўнгил қўйган дилдори; ёр, маъшуқ(а), маҳбуб(а).

[Темиржон] Қандай бўлмасин, севгилисининг қўнғироқдай товушини эшитиш дардида изтироб чекар, юраги дам-бадам ҳаприқиб турарди. — Ж. Абдуллахонов, Орият

Севгилим, сени деб куйдим қанчалар, Севгилим, юракда дардим лиммо-лим. — Ёшлик

2. сфт. Севикли, севимли, яхши кўрган.

Севгили ёр.

Ҳаёт, қулоқлари ёнида севгили оҳанги бирдан янграб кетгандан, шодлик ҳаяжони билан талпинди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча