sevgili

sft. 1. Kishining koʻngil qoʻygan dildori; yor, maʼshuq(a), mahbub(a).

[Temirjon] Qanday boʻlmasin, sevgilisining qoʻngʻiroqday tovushini eshitish dardida iztirob chekar, yuragi dam-badam hapriqib turardi. — J. Abdullaxonov, Oriyat

Sevgilim, seni deb kuydim qanchalar, Sevgilim, yurakda dardim limmo-lim. — Yoshlik

2. sft. Sevikli, sevimli, yaxshi koʻrgan.

Sevgili yor.

Hayot, quloqlari yonida sevgili ohangi birdan yangrab ketgandan, shodlik hayajoni bilan talpindi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha