сахий

сфт. 1. Ҳеч кимдан нарсасини аямайдиган; ҳотам; ҳотамтой; танти.

Сахий одам. Сахий топса, бўлиб ер, бахил топса, босиб ер. — Мақол

Сахий билан бахил бир қудуқдан сув ичмас. — Мақол

Вақт-бевақт бировникига бир меҳмон келса, отини ушлаб кўнглини хушлаб жўнаца, бул одам— сахий. — Алпомиш

2. Кишилардан ўз ёрдамини, хизматини аямайдиган, ғамхўр; меҳрибон.

Сахий устоз.

Сахий педагог Меҳри опа тарбиялаган ёшларни республикамизнинг ҳамма жойида учратиш мумкин. — Газетадан

3. кўчма Табиий бойликларга бой; тўкин, мўл; мўл-кўл.

Сахий ер. Сахий ёз.

Ер! Қандай бойсан, сахийсан, гўзалсан. — Р. Файзий, Чўлга баҳор келди

Урушдан қайтган ғолиб отадек Қўни-қўнжи тўлиб сахий куз келди. — Ғ. Ғулом

4. кўчма Нурини аямай тўкувчи; юқори ҳароратли (қуёшга нисбатан).

Ана, ёʻлнинг иккала бети бўйлаб сахий қуёш нурини беармон эмиб, ястаниб ётган токзорлар орқада қолди. — Шарқ юлдузи

Хазина ер, зилол сув, Ёз бўйи сахий қуёш. — Ғайратий