санчиқ

от 1. Учли нарса қаттиқ санчила-ётгандек туюладиган ўқтин-ўқтин оғриқ.

Баногоҳ Омонгулнинг биқинига санчиқ турди. — Ёшлик

[Дилбархон] Ҳусанжон билан Ҳасанжонга ҳомиладор бўлди-ю, қаёқдандир мия санчиғи пайдо бўлди. — Х. Тўхтабоев, Садоқат

2. кўчма Аччиқ, кинояли гап; аччиқ-тирсиқ.

Сўзнинг ёмони — санчиқ, дарднинг ёмони — қуёнчиқ. — Мақол

Бола болалик қилиб, саволдаги санчиқни тушунмади. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча