қувғун
quvgʻunқувғун
от 1. Ўз жойи, ватанидан ҳайдаш, қувиш, сургун қилиш, қилиниш хатти-ҳаракати, ҳолати; шундай ҳолатдаги ҳаёт.
Қўқон атрофларида, Сўх ва Ҳушёр деган жойларда Бобур икки йил қувғунда юрган. — Ёшлик
Улар зиндонларда, турмаларда, қувғунларда эди. — Ойбек, Нур қидириб
Аваз, бир тарафдан, қувғунга учраб, мана шу дала-тузга келиб қолганига хурсанд эди. — С. Сиёев, Ёруғлик
2. Ўз жойи, ватанидан қувилган, шундай ҳолат, шароитда яшовчи шахс.
Қувғунларни юртга қайтариб, гуноҳга ботдими? — Т. Малик, Қалдирғоч
- Қувғун қилмоқ Ўз жойи, ватанидан ҳайдамоқ, қувмоқ; қувғун ҳолатга олмоқ, ташламоқ. Отамнинг бошини еганлар, мени қувғун қилганлар учун қон тўкиб, эсимни еганим ёʻқ! — Шуҳрат, Жаннат қидирганлар