quvgʻun
қувғунquvgʻun
ot 1. Oʻz joyi, vatanidan haydash, quvish, surgun qilish, qilinish xatti-harakati, holati; shunday holatdagi hayot.
Qoʻqon atroflarida, Soʻx va Hushyor degan joylarda Bobur ikki yil quvgʻunda yurgan. — Yoshlik
Ular zindonlarda, turmalarda, quvgʻunlarda edi. — Oybek, Nur qidirib
Avaz, bir tarafdan, quvgʻunga uchrab, mana shu dala-tuzga kelib qolganiga xursand edi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik
2. Oʻz joyi, vatanidan quvilgan, shunday holat, sharoitda yashovchi shaxs.
Quvgʻunlarni yurtga qaytarib, gunohga botdimi? — T. Malik, Qaldirgʻoch
- Quvgʻun qilmoq Oʻz joyi, vatanidan haydamoq, quvmoq; quvgʻun holatga olmoq, tashlamoq. Otamning boshini yeganlar, meni quvgʻun qilganlar uchun qon toʻkib, esimni yeganim yoʻq! — Shuhrat, Jannat qidirganlar