қурғоқ

сфт. 1. Ёғин-сочин кам бўлган ёки бўладиган; қуруқ.

Ўрта Осиёнинг қурғоқ иқлими.

Пахтакорларимиз эрта кўкламнинг қурғоқ келганлигига қарамай мурғак ниҳолларни усталик билан парвариш қиляптилар. — Газетадан

2. Ўсимлик ўсиши, деҳқончилик учун сув, нам етарли бўлмаган; қурғоқчил.

Эҳтимол, шоли буғдой сингари қурғоқ ерга экилиб, ёмғир сувигина унга кифоя бўлгандир. — К. Маҳмудов, Қизиқарли пазандалик

3. шв. Қуриган, қуруқшаган, қуруқ.

Шимол экинсиз, жонсиз ётган қовжироқ ерлари, япроқлари сарғайган қурғоқ дарахтлари билан одамни ҳайратга солади. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

4. с. т. Ер шарининг қуруқ қисми, қуруқлик.

н dry land (as opposed to sea)

qurǵaq