қулт

тақл. с. 1. Суюқликни ютганда ёки оғзи тор идишдан қуйганда эшитиладиган товушни билдиради (асосан, этмоқ ёрдамчи феъли билан ёки такрор ҳолда қўлланади).

Қулт этиб пиёладаги сувдан ичди.

Мирёқубнинг қовоғи солинди, у анча вақтгача гапирмай, қулт-қулт чой ичди. — Мирмуҳсин, Тунги чақмоқлар

Шишани бурнига яқинлаштириб, қизиқсиниб тикилди-ю, даст кўтариб, қулт-қулт ича бошлади. — А. Кўчи-мов, Ҳалқа

2. Умуман, томоғидаги бир нарсани ютмоқ; ютинмоқ.

Алишер алланимани қулт этиб ютиб, ақлининг сўзига киришга жазм қилди. — М. Осим, Карвон ёʻлларида

Юзини четга буриб, чуқур уф тортди, қулт этиб ютинди. — А. Кўчимов, Ҳалқа

3. шв. айн. Қултум.

— Мен ўйлайманки, — деди Эргаш, яна бир қулт сув ичгандан кейин — С. Айний, Қуллар