қулчилик
qulchilikқулчилик
от 1. Қулликдаги ҳақ-ҳуқуқсиз ҳаёт, ҳолат; қуллик.
[Ёʻлчи:] Қулчиликдан чиқмоқчи бўлсак, курашга бел боғлашимиз керак. — Ойбек, Танланган асарлар
2. айн. Қулдорлик 2.
Қулчилик жамияти.
- Қулчиликка келмоқ [Аширмат:] Қофияси келганда айта қолай, мен остонангга қулчиликка келдим. — Ойбек, Олтин водийдан шабадалар
қулчилик
- қулчиликка келдик этн. букв.: пришли к вам как покорные рабы (выражение, употребляемое сватами, когда они приходят к родителям девушки).
Қаранг: қуллик
ҚУЛЧИЛИК
qulshılıq
- ҚУЛЧИЛИК qulshılıq