qoʻyin
қўйинqoʻyin
ot 1. (3-shaxs birlikda — qoʻyni)
2. 1 Koʻkrak va uni yopib turgan kiyim orasidagi joy.
Daftarlarini qoʻyniga soldi. Qoʻyniga tiqdi.
Qoʻynida noni borning qorni toʻq. — Maqol
Boʻtaboy qoʻynidagi gazetalarni olib, otboqarga berdi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari
[Usta Olim] Qoʻynidan maktublarni chiqarib, bittasini qutidorga uzatdi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
3. koʻchma Quchoq, ogʻush.
Tabiat qoʻynida yayramoq. Ona qoʻyniga kirmoq.
Anzirat xolaning qoʻynida yotgan bola toʻsatdan qichqirib yubordi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari
Botirali derazadan sakrab chiqib, bogʻ qoʻyniga otildi. — H. Gʻulom, Mashʼal
Normat blindaj tepasiga chiqib, zulmat qoʻyniga qaradi, diqqat bilan quloq soldi. — I. Rahim, Chin muhabbat
- Qoʻyin daftari Choʻntakda olib yurish uchun moʻljallangan kichkina yozuv daftari; choʻntak daftar, yon daftar. Shoir shoshib, yonidan qoʻyin daftari bilan qalam chiqardi. — A. Qahhor, Kartina
- Qoʻyin choʻntak Kiyimning koʻkrak ustidagi ichki tomoniga tikilgan choʻntak, koʻkrak choʻntak. Rayhonbibi nikoh qogʻozini olib, qoʻyin choʻntagiga suqdi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
- Qoʻynini puch yongʻoqqa toʻldirmoq