қотишмоқ

фл. 1. Қотмоқ феълининг биргалик нисбати.

Улар хандон уриб қотишди. Совуқда қотишди.

Қизиқ бир вазиятда бир зумгина қотишарди. — Ойбек, Навоий

2. тех. Қотишма ҳосил қилмоқ.

3. Ўзаро муносабатга кирмоқ; аралашмоқ, суқилмоқ, қўшилмоқ.

Тиниб-тинчимайди. Уз иши етмагандай, бошқаларнинг ишига ҳам қотишиб юради. — Ҳ. Назир, Узр, отахон

qatısıw, qospa payda etiw, aralasıw, qosılıw