qotishmoq

fl. 1. Qotmoq feʼlining birgalik nisbati.

Ular xandon urib qotishdi. Sovuqda qotishdi.

Qiziq bir vaziyatda bir zumgina qotishardi. — Oybek, Navoiy

2. tex. Qotishma hosil qilmoq.

3. Oʻzaro munosabatga kirmoq; aralashmoq, suqilmoq, qoʻshilmoq.

Tinib-tinchimaydi. Uz ishi yetmaganday, boshqalarning ishiga ham qotishib yuradi. — H. Nazir, Uzr, otaxon

qatısıw, qospa payda etiw, aralasıw, qosılıw