қўрқмоқ

фл. 1. Қўрқув ҳис этмоқ, қўрқув ҳиссига берилмоқ.

У ҳеч нарсадан қўрқмайди. Қўрққанга қўша кўринар. — Мақол

Тешабойнинг жаҳли чиқди: — Тешганда кўзингизни тешмайди-ку! Мунча қўрқмасангиз? — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Келин қўрққанидан ҳуши кетиб қолди. — Ҳамза, Бурунги қозилар

2. Қўрқоқлик, юраксизлик қилмоқ, юраги бетламай, дов бермай қочмоқ.

Қўрққан олдин мушт кўтарар. — Мақол

3. Ҳадик олмоқ: ботина олмаслик, юраги дов бермаслик; чўчимоқ.

Ҳаёт худди йиқилиб кетишдан қўрққандек, бир қўли билан танчани ушлаб, юзини йигитдан хиёл қочириб ўтирарди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Дардини айтибди-ю, фамилиясини айтгани қўрқибди. — С. Сиёев, Отлиқ аёл