қормоқ

фл. 1. Суюқ ёки майда заррали сочилувчан нарсаларни бир-бирига аралаштирмоқ, қориштирмоқ.

Толқонни шакар билан қормоқ. Қатиққа шакар қориб ичмоқ.

Қўй сути, қўй мойига Упадек унни қориб — Қ. Муҳаммадий

2. Обдан аралаштириб етилтирмоқ, ийламоқ, пишитмоқ (шу ёʻл билан ўзи боғланиб келган сўз англатган нарсани тайёрлашни билдиради).

Лой қормоқ. Бетон қормоқ.

Кун чиқмасдан ун эладим, хамир қордим — Ойбек, Танланган асарлар

Ёрмат хўжайиннинг сигир-бузоқларига терт қориш билан банд бўлган хотинининг олдида тўхтади. — Ойбек, Танланган асарлар

3. Булғамоқ, беламоқ, қориштирмоқ.

Лойга қормоқ.

Сел ғўзаларимизни меҳнатимизни ҳам тупроққа қориб олди-кетди-ю, аммо юрак қўримизни, виждонимизни оқизиб кетгани ёʻқ. — Й. Шамшаров, Кўрк меъморлари

Ўзингни балчиққа қориб, йиғлаб-ёлвориб, деҳқоннинг оғзидагини, косибнинг бўғзидагини умид этишга ор қилмайсанми, Матпано? — С. Сиёев, Аваз

4. кўчма Ботирмоқ, кўммоқ; гирифтор қилмоқ.

Чўпонни севолмадим, Ҳеч кўнгил қўёлмадим. Ғурбатга қорганимнинг, Девга юборганимнинг Сабаби шунда эди. — Ҳ. Олимжон