қўр-қут

от Йиғиб, тўплаб, ғамлаб қўйилган нарса, бойлик, захира; қут-барака.

Шунисига суюнаманки, ўша вақтларда яхшигина рўзғор тузиб, қўр-қут орттирган эканмиз, бари халқнинг корига яради. — Ойбек, Олтин водийдан шабадалар

Эшон аянинг бирдан-бир нияти қўлда қолган қўр-қутларни сақлаб қолиш, пишиб ҳилвираб турган эшонни ўз масканига қўйиб, бойликларига эга бўлиш. — С. Аҳмад, Ҳукм

Ҳозир эски қўр-қутдан бор, лекин ётиб еганга тоғ чидамайди. — Ойбек, Улуғ ёʻл

qorda, jıynalģan dúnya, ģáziyne