қоқинмоқ

фл. 1. Қоқмоқ феълининг ўзлик нисбати.

Тўр-қовоқ ичида эски туллак ҳам Қоқинди, чўқинди, сайраб бир нафас. — Ғ. Ғулом

От бутун гавдасини силкиб қоқинди-да, чуқур нафас олиб иҳради. — Н. Сафаров, Оловли излар

2. айн. Қоқилмоқ 2.

Кўкка қараган қоқи-нар. — Мақол

Отнинг тўрт оёғи бўлса-да, қоқинади. — Мақол

Содиқ мингбоши деҳқоннинг тарвузига қоқиниб кетди. — А. Мухтор, Тонг билан учрашув

3. кўчма айн. Қоқилмоқ ИИ 2.

Билимсиз киши қоронғида адашиб юрган одамга ўхшайди. Бундай одам тез қоқинади. — М. Жўра, Қуёшдан нур эмганлар

Алиқул узоқ умрида бир эмас, бир неча қоқиниб, бир неча йиқилди. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли

1. qağınıw

2. қ. қоқилмоқ 2.

в strike oneself, shake off, stammer

stolpern vi über A, stocken vi