қўпмоқ
qoʻpmoqқўпмоқ
фл. 1. эск. 1 Ўтирган ёки ётган жойидан турмоқ, тикка турмоқ; кўтарилмоқ.
Гўрўғлининг ўзига от тикка қўпиб даф қилади. Кунда бир сайисни ўлдиради. — Хушкелди
Оломон ҳайқириб чуввос соларкан, ярадор амалдор йиқила-қўпа дарахтлар орасида ғойиб бўлди. — Ойбек, Навоий
Ғала-ғовур, бақир-чақир терак бўйи қўпган эса-да — Н. Норқобилов, Бекатдаги оқ уйча
2. эск. Юзага келмоқ, содир бўлмоқ, рўй бермоқ; қўзғалмоқ.
Аркда тўс-тўполон қўпди. — С. Сиёев, Ёруғлик
Ахир ногоҳ қўпган ваҳший шамоллар Ўтган-ку воҳани қумларга қориб. — Ш. Раҳмон, Гуллаётган тош
Гўёки осмон чатнаб, қиёмат қўтондек бўлди. — А. Қодирий, Обид кетмон
- Тўнғиз қўпгур (ёки гўрингда тўнғиз қўпгур) Норозилик билан қаттиқ қарғашни ифодаловчи ибора. Даданг шу тўнғиз қўпгурнинг заводида қанча йил тер тўкди. — Н. Сафаров, Танланган асарларГўрингда тўнғиз қўпгур золим мингбоши иккита қиличдай боламни мардикорга жўнатди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
қўпмоқ
в rise, swell
ҚЎПМОҚ
turıw, túrgeliw, tikeyiw