qoʻpmoq
қўпмоқqoʻpmoq
fl. 1. esk. 1 Oʻtirgan yoki yotgan joyidan turmoq, tikka turmoq; koʻtarilmoq.
Goʻroʻgʻlining oʻziga ot tikka qoʻpib daf qiladi. Kunda bir sayisni oʻldiradi. — Xushkeldi
Olomon hayqirib chuvvos solarkan, yarador amaldor yiqila-qoʻpa daraxtlar orasida gʻoyib boʻldi. — Oybek, Navoiy
Gʻala-gʻovur, baqir-chaqir terak boʻyi qoʻpgan esa-da — N. Norqobilov, Bekatdagi oq uycha
2. esk. Yuzaga kelmoq, sodir boʻlmoq, roʻy bermoq; qoʻzgʻalmoq.
Arkda toʻs-toʻpolon qoʻpdi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik
Axir nogoh qoʻpgan vahshiy shamollar Oʻtgan-ku vohani qumlarga qorib. — Sh. Rahmon, Gullayotgan tosh
Goʻyoki osmon chatnab, qiyomat qoʻtondek boʻldi. — A. Qodiriy, Obid ketmon
- Toʻngʻiz qoʻpgur (yoki goʻringda toʻngʻiz qoʻpgur) Norozilik bilan qattiq qargʻashni ifodalovchi ibora. Dadang shu toʻngʻiz qoʻpgurning zavodida qancha yil ter toʻkdi. — N. Safarov, Tanlangan asarlarGoʻringda toʻngʻiz qoʻpgur zolim mingboshi ikkita qilichday bolamni mardikorga joʻnatdi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
qoʻpmoq
v rise, swell
QOʻPMOQ
turıw, túrgeliw, tikeyiw