қонталашмоқ

фл. 1. Зарбдан ёки касаллик натижасида қизармоқ, кўкармоқ; моматалоқ бўлмоқ.

Тош тегган жойи қонталашиб кетибди.

Унинг юзлари шилиниб, қонталашиб ётарди. — Мирмуҳсин, Чўри

2. кўчма Серқонликдан қип-қизил бўлиб турмоқ.

[Директорнинг] Семизликдан кўзлари қисилиб кетаёзган, қонталашган юзлари тирсиллаб, ёрилиб кетгудай. — А. Муҳиддин, Юзига чарм қоплаган киши

3. кўчма Қизил тусга кирмоқ, қизармоқ.

Уфқда қора тутун, қонталашган осмон. — Ғ, Ғулом

Зиндонбон, ҳозир ўлжасига ташланаётган ёʻлбарсдек, қонталашган кўзларида ҳирс секин-секин унга яқинлашиб келарди. — Мирмуҳсин, Меъмор

qantalasıw