қонли

сфт. 1. Қони бўлган, қони бор.

Иссиқ қонли ҳайвонлар.

Унсин акасини қучоқ-лаб, қонли ярасига юзини, кўзини суриб ёта берди. — Ойбек, Танланган асарлар

2. Қон юқли, қон тегган, тўкилган.

Қонли қилич.

Қонли кўйлакни Қоратой эҳтиёт билан тилиб, ярани очди. — Ойбек, Танланган асарлар

Муҳаррам жуда шошиб қолган эди. Унинг кўз олдига қонли майдон-у эрининг чўзилиб ётгани келди. — Шуҳрат, Шинелли йиллар

3. Қон тўкиш, хунрезлик билан содир бўладиган.

Қонли урушлар. Қонли жанг.

Кўп сирларнинг, қонли кунларнинг Гувоҳисан, улуғ Днепр. — Ғайратий

Уни жонига тегган бир ёки бир неча қарздори ўлдирган, ё бўлмаса, бирор ўзидай ахлоқсиз рақиби ундан қонли ўч олган. — С. Айний, Эсдаликлар

1. blutig, bluthaltig

2. талофатли (талофатли)blutig

кровавый, окровавленный

а bloody

1. qanlı, qanı bar, qanı kóp

2. qan tógilgen, qan ketken

bloody