qoʻllashmoq

fl. 1. Qoʻllamoq feʼlining birgalik nisbati.

Xoʻja urugʻlari oʻz avlodimiz deyishib, Tojiboyni qoʻllashadi. — P. Tursun, Oʻqituvchi

Ular bir-birlarini qoʻllashadi: yasovul boshini — qozikalon, qozikalonni — xon. — J. Sharipov, Xorazm

2. Bir-birining qoʻlini ushlab, qop va shu kabilarning belidan olib, ikkinchi boʻsh qoʻli bilan ostidan ushlab koʻtarmoq.

Qoplarni qoʻllashib, mashinaga ortmoq.

Erkaboy va moʻylovdor yigit qoʻllashib, Saidning yelkasiga xarsangtosh qoʻyishdi. — Y. Muqimov, Olov va nihollar