қўланса

сфт. 1. Ёқимсиз ҳид тарқатадиган; сассиқ, бадбўй.

Қўланса ҳид.

Минг-боши яктак барларини очиб ташлаб, елпина бошлади. Семиз баданидан қўланса тер ҳиди анқир эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

2. Бадбўй ҳид.

Ёʻлчи қуруқ наматга ётиб, устига кўрпача ёпди. Кўрпачадан зах ҳиди билан от шиптирининг қўлансаси димоққа урди. — Ойбек, Танланган асарлар

3. Бадбўй ҳидли.

Бу хона ҳам нимқоронғи ва қўланса эди. — Ёшлик

4. кўчма Қўпол; ёқимсиз (гап, муомала ҳақида).

Мунча ҳам қўланса одам экансиз. Дўқини қаранг-а! — Б. Раҳмонов, Юрак сирлари

Юрса ҳам, турса ҳам, хаёлида унинг [Қодирқулнинг] қўланса гапи — А. Муҳиддин, Инсон қалби оташ