qiynalmoq

fl. 1. Qiynamoq feʼlining oʻzlik nisbati.

Ogʻriqdan qiynalmoq. Tashnalikdan qiynalmoq. Tepalikka chiqishda koʻp qiynaldik. Masalani yechishda qiynalmoq.

Qiz toʻgʻri oʻsha yerga kelib choʻkkaladi. U hansirar, qiynalib nafas olayotgani bilinib turar edi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

Otabek boshi berk koʻchada qolgandek boʻldi, javobiga qiynaldi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

2. s. t. Biror jihatdan siqilmoq, muhtojlik, qiyinchilik sezmoq.

Suvdan qiynaldik. Puldan qiynalmoq.

[Yoʻlchi] Tutilib qolmas-a, kallasi joyida; tegirmonga tushsa, butun chiqadiganlardan u. Lekin ovqatdan qiynaladi-da, mendan battar chaqasiz edi. — Oybek, Tanlangan asarlar