қийин

сфт. 1. зид. Қийинчилик билан амалга ошадиган, кўп куч, меҳнат ва шу кабилар талаб қиладиган; сермашаққат, машаққатли; осон.

Қийин иш. Қийин масала. Қийин вазифа.

Санат турларининг ичида энг қийини — рассомчилик. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат

Мулла Фазлиддин ёш подшоҳнинг амри билан Буратоғнинг чиқиш қийин бўлган хуш-манзара бир қоятоши устига кичкина ҳужра қурган. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

2. Оғирчилик, қийинчилик билан боғлиқ бўлган; оғир, мушкул.

Қийин шароит. Қийин аҳвол.

Қараб ўтирсак —уят бўлади, халқ қийин кунимда асқатмади, дейди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

Мусофирчилик қийин, бола-чақани соғинади киши. — Ойбек, Танланган асарлар

— Бола фақирга қийин бўлди, — деди Жонузоқ оқсоқол Ойсулув сузиб келган овқатни еяётиб. — С. Анорбоев, Оқсой

3. кесим взф. Маҳол, амримаҳол.

Қоронғида ким эканини билиш қийин. Касалнинг келиши осон, кетиши қийин. — Мақол

У

замонда, ўғлим, бизга ўхшаган одамларнинг тўрт танга орттириши қийин эди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

Бунинг устига, суяги меҳнатда қотган аёлнинг нозик қомат, хипча бел бўлиши қийин албатта. — М. Хайруллаев, Тилла маржон

Дудуқ одамнинг гапириши қийин, аммо унинг гапини тушуниш ундан ҳам қийин. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат

4. кам қўлл. айн. Қийинчилик.

Қизники қийин билан битар, Ўғилники ўйин билан битар. — Мақол