қимтимоқ

фл. 1. Лабларни бир-бири ёки тиши орасига олиб қисмоқ, йиғиштирмоқ.

Мунисхон тиниқ қизил лабларини қимтиб, кулиб юбормасликнинг эҳтиётини қилади. — А. Қаҳҳор, Сароб

Олахўжа лабини қимтиб, муштини мош-гуруч соқолли иягига тираб, бир нафас хаёл сурди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Ойна опа зинадан тушиб, уч одимча босди-да, пастки лабини қимтиб, тўхтади. — Ш. Холмирзаев, Тўлқинлар

2. Лаблари билан қисмоқ, чимтимоқ.

Бурхон ота мўйловини лаблари билан қимтиб сукут қилар, гўё хатнинг давомини кутар эди. — О. Ёқубов, Ота изидан

[Қуён] Жилғага келиб, сув ичди ва кўм-кўк майсаларни қимтий бошлади. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар

3. Қисмоқ, силкитмоқ, қимирлатмоқ.

Шокир ака ўрнидан бир қўзғалиб, тиззасини қимтиб, чопонининг барини қистириб олди. — Ҳ. Нуъмон, Фасллар

— Отасининг оти нима эди? — дея Ойимхон Гулсумга бурилган эди, у эса кифтини қимтиб: — Сиз билмасангиз, мен қаёқдан билай? — деди. — П. Турсун, Ўқитувчи

1. erinlerdi bir-biri yaki tislerdiń arasına alıp qısıw

2. qısıw, silkitiw, qıymıldatıw