қайноқ

сфт. 1. Қайнаган, қайнаб турган; куйдирадиган даражада иссиқ.

Қайноқ сув. Қайноқ шўрва. Қайноқ чой.

2. Ҳарорати баланд; ҳароратли, иссиқ.

Қизининг ҳасратини тушунган она унинг қалин сочларини, қайноқ пешонасини силай бошлади. — И. Раҳим, Чин муҳаббат

Шербекнинг қайноқ нафаси урилганиданми, Нигоранинг юзлари ловуллаб кетди. — С. Анорбоев, Оқсой

3. кўчма Жўш урган, авж олган; қизғин, жўшқин.

Қайноқ иш. Қайноқ меҳнат. Қайноқ жанг.

Тўғонбек қайноқ сиёсий курашларга боши билан шўнғиди. — Ойбек, Навоий

Шу қайноқ вақтда чўққайиб, бир пиёла чойни юз қултум қилади. — Ойбек, Олтин водийдан шабадалар.

4. кўчма Кучли, кучайган, тўлиб-тошган, ошиб-тошган.

Қайноқ ғазаб. Қайноқ қасос ҳисси.

Ҳозир уларнинг дийдор кўришлари, биринчи марта бошларидан кечираётган қайноқ туйғулари ҳар қандай ўпичлардан кўра баландроқ, софроқ эди. — П. Қодиров, Уч илдиз

5. кўчма Куч-ғайратга тўлган, куч-ғайрати тўлиб-тошган; оловли, ўтли, оташин.

Қайноқ ёшлик. Қайноқ юрак.

Бу қайноқ ёшлар Шодлик ёши, учрашув ёши. Иккимизнинг қалбимизни ҳам Қиздирарди зафар қуёши. — Уйғун

6. кўчма Одамлар билан тўлиб-тошган, одамлар ғужғон ўйнаган.

[Ёʻлчи] Икки қулоч арқонни белбоғ устидан бойлаб, ҳаммол-лик қилиш учун бозорнинг энг қайноқ жойига борди. — Ойбек, Танланган асарлар