qasmoq

sft. 1. Ust-boshga oʻtirgan qalin kir qatlami, qatirma kir.

Yenglari bir ellik qasmoq. Qasmoq sochiq.

Shuncha yurib, nima orttirding? Mana shu juldur chopon bilan qasmoq doʻppinimi? — S. Ahmad, Qadrdon dalalar

yorgʻoq boshiga yogʻ bosgan qasmoq doʻppini bostirib kiyib yuradigan bu odam — A. Ibodinov, Latofat doʻkonidagi qatl

2. ayn. Qazgʻoq 1.

Bolaligimda Oppon degan bir oʻrtogʻim boʻlardi. Sira boshidan qasmoq arimasdi. — S. Ahmad, Saylanma

Boshlari qasmoq bogʻlagan, oyoq yalang bolalar sopol kosalarda qaymoq olib oʻtadilar. — Gʻ. Rasul, Adolat

3. Biror narsaning qotib qolgan ustki qatlami; qatqaloq.

Shoʻri qalin qasmoq boʻlib yotgan bu yer oʻtgan yili bahorda inson qadami tegmaganday edi. — Y. Shamsharov, Oydin koʻllar