қармоқ

от 1. Балиқ овлаш учун ипга боғлаб, сувга ташланадиган ўткир учли махсус илгак; учига шундай илгакли ип боғланган узун таёқ шаклидаги балиқ овлаш асбоби.

Ерни қазимасанг, олтин чиқмас, Қармоқ солмасанг, балиқ чиқмас. — Мақол

Қодир балиқни қармоқдан чиқариб, майса устига ташлади. — Э. Усмонов, Ёлқин

2. кўчма Бирор киши ёки нарсани қўлга олиш, илинтириш учун ишлатиладиган восита, тадбир, макр ва шу кабилар; тузоқ, дом.

Бировнинг қармоғига илинмоқ (тушмоқ).

Паиғамов Нусратбекнинг боши айланиб, тили каловланаётганини сезди, қармоқ ташлаб кўрди. — С. Нуров, Нарвон

Тўсатдан оилада совуқлик пайдо бўлиб қолди. Бунда ё хотинга бирор бошқа эркак қармоқ қўйди, ё эрга бошқа хотин қўл узатди. — Газетадан