қаққаймоқ

фл. Тикка қотиб турмоқ, тик ҳолатда бўлмоқ.

Мочалов билан бирга унинг каби погонли, яроғ-аслаҳали икки тўра зинада қаққайди. — Ойбек, Танланган асарлар

Баъзан қизғиш-қўнғир бир илон ўт орасидан ўрмалаб келиб, атрофни томоша қилаётгандек қаққайиб қолган юмронқозиққа ташланади. — М. Осим, Тўмарис

Қиш оппоқ кўрпасин тўшаган ерда Қаққайиб турибди бир туп оқ қайин. — Х. Салоҳ

1. Тикка қотиб турмоқ.DİKELMEK

2. Серраймоқ.

торчать, стоять как столб

qaqayıw, tabjılmay sárriyiw