қақилламоқ

фл. 1. айн. Қақа(қ)ламоқ.

Чипор товуқ шу кунларда етилган қақиллаб юрибди. — С. Айний, Қуллар

2. кўчма Ҳадеб гапиравермоқ, маҳмадоналик қилмоқ.

Хўп, хўп. Бунча қақиллайсан? — Ў. Умарбеков, Юлдузлар

Эшонни ҳам, қорини ҳам оғзига қаратиб, анчагача қақиллади. — П. Турсун, Ўқитувчи

кудахтать, гоготать

ғоз қақиллаб ўтар, қаноти шарқиллаб ўтар гусь с гоготаньем проходит, крыльями шумя, пролетает (Челнок)

1. goqaqlaw (tawıq haqqında)

2. авис. kóp sóyley beriw.