qapchimoq

fl. 1. shv. Zarb bilan urilib, biror tomonga otilmoq, uchmoq.

Botir otgan oʻq qalqonga tegib, qapchib ketdi. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar

Azim Toshevich ham oʻzini eshikka urdi. Biroq koptokdek qapchib ketdi. — Mushtum

2. Irgʻimoq, sakramoq, sapchimoq (oʻtirgan yeridan).

Sidiqjon uning chap yoniga oʻtirdi-da, orqasidan koʻlini uzatib, yelkasini ushladi. Juvon qapchib, oʻrnidan turdi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari

1. atılıw, ushıw

2. sekiriw, shapshıw