қаноатланмоқ

фл. 1. Озга, борига қаноат қилмоқ, бори билан кифояланмоқ, қониқмоқ.

Кичкина декча қайнатиб, бир товоқ, хўрда ошга қаноатланганидан, дўкондорлар орасида у сал кунда хўрда махсум деб лақабланди. — Ойбек, Танланган асарлар

2. Қаноат ҳосил қилмоқ, мамнун бўлмоқ, қониқмоқ.

Ишнинг унумидан қаноатланмади шекилли, чолга зуғум қила кетди. — К. Яшин, Ҳамза

Ўринни солиб битиргандан кейин Зайнаб қаноатланиб, уйдан чиқмоқчи бўлган эди, уни Кумуш тўхтатди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

3. Чекланмоқ, кифояланмоқ.

Элмурод эшон билан оқсоқол ўртасидаги диний муносабатга аралашишни лозим кўрмади. Фақат завқли кулги билан қаноатланди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Агар биз шу бугунни ўйлар эканмиз ва бугунги ишимиз билан қаноатланиб қолар эканмиз, эртага ҳам худди шу бугунги иш такрорланаверади. — Р. Файзий, Чўлга баҳор келди