qalandar

ot 1. Diniy gʻazallar oʻqib, musulmon dinini targʻib qilib darbadar kezuvchi, tarkidunyo qilgan, goʻshanishinlikka berilgan sufiy.

Choyxonada uzun boʻyli, uzun kulohli qalandar koʻzlarini yumib, yangroq ovozini baland qoʻyib, Mashrabdan gʻazallar oʻqiydi. — Oybek, Tanlangan asarlar

2. koʻchma Dunyodan voz kechgan, tarkidunyo qilgan kishi; zohid.

Bizlar hozir yurt ustida qalandar, Bemakon, benavo boʻlgan darbadar. — Shirin bilan Shakar

3. Oʻzbek xalq kuylaridan birining nomi.

4. Qalandar (erkaklar ismi).

1. каландар, странствующий дервиш

2. отшельник

n wandering dervish, hermit

1. qálender

2. dúnyadan keshken

Derwisch m