қаламоқ

фл. 1. Устма-уст, ёнма-ён ёки тартибсиз равишда тиқиштириб, тўлдириб тахламоқ, термоқ.

Газламаларни араваларга тоғ-тоғ қалаб, олиб кетадилар. — Ойбек, Танланган асарлар

2. Ёқиш, ёндириш учун ўчоқ ва шу кабиларга жойламоқ, тиқиб ташламоқ.

Ўчоққа ўтин қаламоқ.

[Бектемир] Ўтинни майдалаб, роса диққат билан чайла ўртасига қалади. — Ойбек, Қуёш қораймас

Нонвой чол пешонасини бойлаб, тандирга ўт қалаяпти. — С. Аҳмад, Уфқ