қабила

от 1. Уруғ-аймоқ, бир ота-онадан тарқаган бир неча гуруҳ уюшмаси, этник бирлик.

Турк қабилалари.

шаман ва мажусий қабилалари кўп обидаларни ер билан яксон қилганликларини устоздан суҳбатда эшитган эди. — Мирмуҳсин, Меъмор

Тарихий маълумотларга қараганда, бу ердаги қабилалар Америкага европаликлар боришидан анча илгари картошка экиб, ҳосил олишган. — Фан ва турмуш

2. Насл-насаб жиҳатидан бир хил бўлган кишилар тоифаси, гуруҳи.

Хўжалар қабила жиҳатидан тўртга бўлинардилар. — С. Айний, Эсдаликлар

Синфий жамиятгача қариндошлик муносабатлари, урф-одати, тил ва ҳудудий жиҳатдан ўзаро боғланган кишилар бирлашмаси.KABİLE

племя

н clan, tribe

qáwim, taypa, etnikalıq birlik

Stamm m

русчаплемя, племеннойинглизчаtribe, tribalфрансузчаtribu, tribalарабчаقَبِيلَةٌ (قَبَائِلُ), عَشِيرَةٌ (عَشَائِرُ)