пуф
pufпуф
тақл. с. Нафас олиш, ўтни ўчириш ёки алангалатиш ва иссиқ нарсани совитишда икки лаб орасидан кучли босим билан ҳаво чиқишида эшитиладиган товуш ва шу ҳаракатнинг ўзи ҳақида.
Мулла Саид Жалолхон бурнига қўнган пашшани қўлидаги рўмолча билан қўриш малол келди шекилли, остки лабини чўзиб, пуф деди. — А. Қаҳҳор, Башорат
[Гулнор] Ёнидаги чироқни пуф деб ўчирди. — Ойбек, Танланган асарлар
Шунинг учун болалари касалманд кўринишаркан-да! Далавойнинг аёли пуф деса, учиб кетадиган, рамақижон экан. — Ёшлик
- Пуф сассиқ — Ёшроғини топдингизми? — деди Қимматхон [Умматалига] дабдурустдан. — Сен топганингдай, менга ҳам насиб қилгани бордир. Ҳар ким ўз кўнгли тортган ошни ичади. — Ҳо-о, — деди Қимматхон чўзиб, — энди мен пуф сассиқ бўлдимми? — Шуҳрат, Жаннат қидирганлар
пуф
звукоподр.
шамни пуф деб ўчирди он погасил свечу одним дуновением
пуф
н puff, puffing, blowing
ПУФ
элик. púf, úff.