pastqam

sft. 1. Kishi nazari tushmaydigan; odamlar kam boʻladigan; xilvat, odamdan xoli joy, ovloq.

Har zamon-har zamonda obkashli kishilarning pastqam koʻchalarda gʻizillab ketayotganini uchratish mumkin edi. — Mirmuhsin, Tungi chaqmoqlar

Hozir dod solaman, boshimga odam yigʻib, melisa meni pastqamga opkelib, pora soʻrayapti, deyman. — S. Ahmad, Ufq

Gʻozga qarab kampir oʻgʻli joʻnadi. Pastqamdan panalab ketib boradi. — Alpomish

2. shv. Uncha baland boʻlmagan, pastak, past va koʻrimsiz (uy yoki bino haqida).

Oʻtgan [oʻttizinchi] yillardagi uylar pastqam, diqqinafas guvala uy, somon tomlar edi. — N. Safarov, Olovli izlar

Oʻz sheʼrining pastqam uylarda jaranglaganidan Avaz benihoya xursand, bu narsa unga yana ilhom bagʻishlar edi. — J. Sharipov, Xorazm

3. Tevarak-atrofga nisbatan past, chuqur.

Pastqam jar labida shumtol-u anor Hamda bir itburun oʻsardi qator. — Ya, Qurbon

уединённый, скрытый

a secluded, solitary, lonely, retired

• pastqamjoy lonely (remote, secluded) place; private retreat
• pastqam yer narrow gully; hollow
• pastqam koʻchalar back street

1. awlaq, adam joqta

2. oypat, shuqır