паноҳ

от 1. Сақлаш, асраш, ҳимоя қилиш қобилияти ёки қудратига эга бўлган кимса, нарса; ҳимоя; ҳомий.

Иссиқдан паноҳ топмоқ.

Бошига оғир кунлар келганда, Хўжанд аҳли яна шу эски қалъага паноҳ излаб келди. — М. Осим, Карвон ёʻлларида

Паноҳ бўлди бизга бу ўрмон, Кўплар биздай асрар бунда жон. — Х. Салоҳ, Излар ва ҳислар

2. кўчма Ҳимоя, ҳомийлик.

Мулла Фазлиддин Қувада турган пайтларида Тоҳирга хам-савод ўргатган эди. Энди жияни паноҳ истаб борса, қаноти тагига олиши мумкин. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

Зайнаб қолди бечора якка, Кимса келмас унга кўмакка, Па бир паноҳ, на бир ошиён, На бир ғамхўр, на бир меҳрибон. — Ҳ. Олимжон, Зайнаб ва Омон

Барча улуғларга ялиндим, ёлвордим, йиғладим, сиқтадим. Мана энди охирида сизнинг паноҳингизга келдим. — Ж. Шарипов, Хоразм

3. кўчма Ҳимоячи, яқин киши, дўст.

Йигитлар мактубин битганда қондан, Келинлар фироқдан чекканда ёҳу, Унинг ҳам паноҳи қайтмади жангдан. Ўн тўққиз ёшида бева қолди. — А. Орипов, Йиллар армони

Баҳор, қатра ёшим айлагил қабул, Онам бошига ҳам бордингмикан, айт?! Унинг оромгоҳи бундан олис жой, Олисда ётибди менинг паноҳим. — А. Орипов, Йиллар армони