пана

сфт. 1. Бошқаларнинг назаридан яширадиган ёки бирор нарса таъсиридан сақлайдиган, ҳимоя қиладиган жой, нарса, тўсиқ.

Ёмғирдан пана изламоқ. Панада турмоқ. Томнинг панасига яширинмоқ.

Лали шу зулмат қучоғига кирган-да, ўзини бир дарахт панасига олиб, орқасига қаради. — Ҳ. Ғулом, Машъал

Ширин, симчироқ ёритиб турган остонадан ичкарига қадам қўйиши билан, мушукдай келадиган сариқ ит акиллаб, оёғига ёпишди. У қўрқиб, жирканиб, кампирнинг панасига ўтди. — Ёшлик

2. сфт. Бировнинг назари тушмайдиган ёки бирор нарса таъсиридан паналанган, ҳимоя қилинган, тўсилган.

Чироқ шишасини рўмолим билан пана қилиб, ҳовлига тушдим. Ёмғир ҳамон эзмаланиб ёғарди. — Ў. Ҳошимов, Икки эшик ораси

Куёвликдан ёдгор бўлган беқасам чопони билан юзини қор

дан пана қилиб, ёʻлакка борди. Пастак эшикнинг ҳалқасидан ушлаб тортди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол