pana

sft. 1. Boshqalarning nazaridan yashiradigan yoki biror narsa taʼsiridan saqlaydigan, himoya qiladigan joy, narsa, toʻsiq.

Yomgʻirdan pana izlamoq. Panada turmoq. Tomning panasiga yashirinmoq.

Lali shu zulmat quchogʻiga kirgan-da, oʻzini bir daraxt panasiga olib, orqasiga qaradi. — H. Gʻulom, Mashʼal

Shirin, simchiroq yoritib turgan ostonadan ichkariga qadam qoʻyishi bilan, mushukday keladigan sariq it akillab, oyogʻiga yopishdi. U qoʻrqib, jirkanib, kampirning panasiga oʻtdi. — Yoshlik

2. sft. Birovning nazari tushmaydigan yoki biror narsa taʼsiridan panalangan, himoya qilingan, toʻsilgan.

Chiroq shishasini roʻmolim bilan pana qilib, hovliga tushdim. Yomgʻir hamon ezmalanib yogʻardi. — Oʻ. Hoshimov, Ikki eshik orasi

Kuyovlikdan yodgor boʻlgan beqasam choponi bilan yuzini qor

dan pana qilib, yoʻlakka bordi. Pastak eshikning halqasidan ushlab tortdi. — Oʻ. Hoshimov, Qalbingga quloq sol