ўйчан

сфт. 1. Ўй билан банд бўлган, ўйга чўмган.

У шундай ўйчан, паришон ҳолатда булоққа яқинлашди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Нигора юлдузларга ўйчан тикиларкан, киприкларида ўша юлдузлардек жилваланувчи ёш томчилари қотди. — С. Анорбоев, Оқсой

2. Ўйга, хаёлга кўп бериладиган; ўй, хаёл билан доимо банд бўладиган.

Ўйчан қиз.

Бу ёлғиз ҳорғинликдан эмас, икки кун ичида кўрганлари уни қандайдир ўйчан, камгап қилиб қўйганди. — Ойбек, Қуёш қораймас

3. Ўйга чўмганлигини акс эттириб турган.

Чол ўғлининг ўйчан кўзларига термилиб, Ботиралидан гапира кетди. — Ҳ. Ғулом, Машъал

Исроил Норматнинг ўйчан юзига қаради. — И. Раҳим, Чин муҳаббат

4. кўчма Тинч ва сокин; худди хаёл сургандай.

Ўйчан оқшомлар! Салқин оқшомлар! Нашъага элтар. — М. Шайхзода

Ўйчан кеча, тун ичра танҳо, Рауф Парфи, қолдик икковлон. — Р. Парфи, Кўзлар