ovunmoq

fl. 1. Yigʻidan toʻxtamoq.

Xayriyatki, bola tezda ovundi, asalu yogʻ omuxtasi surtilgan emizikni shimganicha uxlab qoldi. — M. M. Doʻst, Lolazor.

2. Biror ish bilan mashgʻul boʻlib, oʻzini tinchitmoq; yupanmoq, dard-alamni unutmoq.

Ahmad brigadir mehnat bilan ovunib, qarilikka chap berib kelayotganlar xilidan edi. — S. Nurov, Maysalarni ayoz urmaydi

Ruhan ezilib, boʻshashib ketayotganini sezgan mahal tezda oʻzini qoʻlga olishga, boshqa biron ayolni koʻz oldiga keltirib, ovunishga urinib qolardi. — J. Abdullaxonov, Xonadon