ошкор

сфт. 1. Ҳаммага маълум, кўриниб турган, аён; очиқ-ойдин.

Ошкор иш. Ошкор зиддият. Ошкор муҳаббат. Касални яширсанг, иситмаси ош-кор қилади. — Мақол

Раҳимов қаҳ-қаҳ уриб кулиб юборди. Унинг кулгисини микрофон ҳаммага ошкор қилди. — С. Аҳмад, Жимжитлик

Нечук, юрак сирларини ошкор этмоқ унга жуда зарур бўлиб қолибди? — Мирмуҳсин, Умид

2. рвш. Яширмасдан, рўйирост; ошкора.

Бу гал, эл-юрт олдида ошкор, тортинмай узоқ; ўпишдилар. — Шуҳрат, Шинелли йиллар

Домла заҳарли экани ошкор сезилиб турган бу чучмал кулгига эътибор қилмади. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

málim, belgili, elewli