oshkor

sft. 1. Hammaga maʼlum, koʻrinib turgan, ayon; ochiq-oydin.

Oshkor ish. Oshkor ziddiyat. Oshkor muhabbat. Kasalni yashirsang, isitmasi osh-kor qiladi. — Maqol

Rahimov qah-qah urib kulib yubordi. Uning kulgisini mikrofon hammaga oshkor qildi. — S. Ahmad, Jimjitlik

Nechuk, yurak sirlarini oshkor etmoq unga juda zarur boʻlib qolibdi? — Mirmuhsin, Umid

2. rvsh. Yashirmasdan, roʻyirost; oshkora.

Bu gal, el-yurt oldida oshkor, tortinmay uzoq; oʻpishdilar. — Shuhrat, Shinelli yillar

Domla zaharli ekani oshkor sezilib turgan bu chuchmal kulgiga eʼtibor qilmadi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

málim, belgili, elewli