oʻrinsiz

sft. 1. Asossiz, besabab, behuda, ortiqcha, notoʻgʻri.

Oʻrinsiz gʻazab. Oʻrinsiz araz. Oʻrinsiz koyimoq.

Avaz qozining shikoyati oʻrinsiz topilib, mol-mulki musodara qilindi. — N. Safarov, Olovli izlar

Qoʻrqmangiz, hoji! Margʻilon hokimi oʻrinsiz qon toʻkuvchi emasdir. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

Yarim kechaga borganda, Oqilaxon quruq tuhmat, oʻrinsiz tanalardan qutulish yoʻllarini oʻylay-oʻylay, divanga suyanganicha uxlab qoldi. — R. Rahmonov, Talvasa

2. Muayyan vaziyatga toʻgʻri kelmaydigan, yopishmaydigan; nooʻrin.

Ubay, direktorning oʻrinsiz hazilidan shartta orqasiga oʻgirildi-yu, kabinetdan chiqib ketdi. — Oʻzbekiston qoʻriqlari

Muhammadjon hozir gapirishni oʻrinsiz deb bildi va qovogʻini solib, yuzini Zokirdan oʻgirib oldi. — P. Qodirov, Uch ildiz

3. Biror zaruratsiz qilingan; foydasiz, notoʻgʻri, behuda, chakki.

Bir boyning ikki oʻgʻli boʻlib, kattasi maishatparast, serxarajat, pulni oʻrinsiz sarf qiladigan ekan. — Shukrullo, Javohirlar sandigʻi