ўралашмоқ

фл. 1. Бирор жойда уймалашмоқ, тентимоқ; изғимоқ.

Қодиров ўзи ҳам коридорда ўралашиб юрарди. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли

Гажак қўйган келинчаклар, ғижим рўмол ўраган қизлар фотография олдида ўралашиб қолишади. — С. Аҳмад, Уфқ

Қурилиш кетаётган бир пайтда участка атрофида бир киши ўралашиб қолди. — Муштум

2. Ўралмоқ, ўранмоқ.

У [хотин] эски парпаша паранжи ичида ўралашиб, юриб эмас, югургандай тезлаб келар эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

3. кўчма Бирор иш билан банд бўлмоқ, овора бўлмоқ; куйманмоқ.

У ўн болани ўстираман, деб уйда ўралашиб қолди.

Касби билан ўралашиб кетармикин, деб касалхона ҳам очиб берди. Ёʻқ, бўшади. — Шуҳрат, Жаннат қидирганлар

Кампир ипак қуртлари билан ўз-ўзидан ўралашиб қолди. Х,. — Назир, Ёнар дарё