ўпирмоқ

фл. 1. Ўйиб, бузиб юбормоқ; маълум қисмини учириб ёки оқизиб, юлиб кетмоқ; емирмоқ.

Сув тўғонни ўпириб юборди.

Дарё қайнар, тошар, кўпирар, Тўнка остин ялаб ўпирар. — Муштум

Эргаш тўп снаряди ўпирган чуқурга тушиб ётди. — Ҳ. Ғулом, Тошкентликлар

Тўп ўқлари қаланинг пештоқларини ўпириб тушса ҳам, қала устига ўрмалаб чиқувчи азамат бўлмади. — Ж. Шарипов, Хоразм

2. кўчма Кўп қисмини ёки бутунлай ўзини ёʻқ қилмоқ; ўмармоқ, ўзлаштирмоқ.

Хирмондаги буғдойни ўпириб юборишибди.

Бутун бошли қурилишнинг бир ёғини ўпириб олган Владимир Чекмаров, қараса бўлмайдиган, илиқ-иссиғида ўзини панага олмоқчи бўлди. — Муштум

Дадахўжаев бир йилгина ишлаганда, колхознинг бутун мол-мулкини ўпириши турган гап эди. — Газетадан